Galerie aan Huis is elke vrijdag geopend tenzij anders vermeld onder nieuwsGalerie aan Huis is elke vrijdag geopend
Marijke van Vlaardingen is geboren op 24 april 1942 in Den Haag. Van 1957 tot 1961 volgt zij de opleiding aan de Academie van Beeldende Kunsten St. Joost te Breda. Zij heeft daar lessen van Jan Gladdines (draaien), Lies Cosijn (decoratieleer), Theo Dobbelmann (keramiekgeschiedenis), Van Lamsweerde (glazuren) en Dr. Bart Welten (architectonische bouwkeramiek). In 1961 maakt zij een keramiekreis naar Lesbos (Griekenland). Van 1961 tot 1965 is zij verbonden aan de Experimentele Afdeling van De Porceleyne Fles te Delft, samen met Lies Cosijn en Adriek Westenenk. Hier heeft zij ook haar zogenaamde “Zweefjes” gemaakt, cupido achtige hangende figuurtjes. In 1962 heeft zij haar eerste tentoonstelling in Deurne / Antwerpen. Vanaf 1966 heeft Marijke haar eigen atelier in Chaam bij Breda. In 1971 verhuist zij naar Breda en heeft daar haar eigen atelier. Zij is dan ook docente keramiek. Vanaf 1973 werkt zij behalve in eigen atelier (Dillenburgstraat 74, Breda) ook geregeld op het Keramisch Werkcentrum in Heusden (later verhuisd naar Den Bosch). In 2013 heeft Marijke een nieuw atelier in voorbereiding in Naarden.
Afbeeldingen: portret (bron Scheppend Ambacht , oktober 1965; keramisch paard, ca. 1961-1965 (particuliere collectie); object Sardanes , De Porceleyne Fles periode, ca. 1963 (collectie Capriolus); object Fête-dieu à Soudan (Gaveler’s 2010), signaturen.
Marijke van Vlaardingen maakt potten (Delft), plastieken en wanddecoraties. De laatste ook in brons. Marijke is geïnspireerd door alles wat prehistorie is. Spontaan boetserend groeien haar wondere figuren, vrouwtjes als primitieve idolen, paarden als synthese van kracht en lijfelijkheid. Zij past krastechnieken toe. Opdrachten bouwkeramiek o.a. voor Hiltonhotel, Rotterdam, V&D Den Bosch, C&A Breda, Marianum, Groenlo. Anno 2019- Marijke van Vlaardingen toont in haar beelden de schoonheid van het onvolmaakte. Haar mensen en dieren hebben iets doorleefd, iets beschadigd. Ze tonen de barsten en littekens van het leven. Op een of andere manier hebben ze het toch gered. Zo zijn ze. Zo zijn we. Uit het leven gegrepen (tekst: bron website Kunstenaarsvereniging Laren-Blaricum).
